نقش تشویق در افزایش عزت نفس کودکان

 

وقتی ما از صمیم قلب کودکانمان را تشویق می کنیم، به آنان شهامت می بخشیم. این وظیفه ماست که آنان را، وقتی در حال بهبود بخشیدن به مهارتها و عزت نفسی هستند که به آن نیاز دارند تا روی پای خود بایستند، کمک و پشتیبانی کنیم. این موضوع که چه زمانی قدم به جلو بگذاریم و چه وقت در کناری بایستیم، کی تشویق کنیم و چه زمانی به انتقاد سازنده دست بزنیم، موضوعی بسیار حساس و دانستن آن هنر است نه علم.

کودکان نه تنها به حمایت و پشتیبانی ما نیاز دارند بلکه برای پیشرفت در کارها به ارزیابی صادقانه ما نیز نیازمند هستند. هرگاه از حرکت باز می مانند حمایت ماست که به آنان انرژی حرکت می دهد و با ارزیابی های صادقانه ارائه کار ممکن می شود. و کودکان باید بدانند در کنار این تشویق ، حمایت و ارزیابی در نهایت اگر با شکست مواجه شوند، باز هم ما در کنارشان خواهیم بود.

والدین برای رسیدن به هدف باید از نیازها، استعدادها و تمایلات کودکان خود شناخت و اطلاعات کافی داشته باشند تا بدانند هر یک را چگونه و تا چه حد حمایت، تشویق یا ارزیابی کنند. همانطور که اشاره شد حدود هر یک از این عوامل با توجه به تفاوتهای فردی، تجربیات گذشته، سبک زندگی و ..... در هر کودکی متفاوت است دیگری است پس اینجاست که هنر والدین نمایان می شود.

روش های تشویق:

تشویق کردن برای کاری که خوب و کامل انجام گرفته است طبیعی است اما تشخیص و تشویق گامهای کوچک فرزندانمان می تواند او را به هدف برساند برای این کار راههای زیادی وجود دارد: گاهی اوقات بهتر پیش از آنکه در موقعیتی گرفتار شوند به یاریشان بشتابیم و گاهی بهتر است در کناری بایستیم و اجازه بدهیم خودشان مشکلات خود را حل کنند. اما حتی زمانی که حل مشکلاتشان را به خودشان وامی گذاریم می توانیم با چند کلمه محبت آمیز، نوازشی، دلگرم کننده یا پیشنهادی مناسب در کنارشان باشیم. در زمان شکست، بهترین و مناسب ترین پاسخ از طرف ما، توجه به جنبه های موفق یک هدف است تمرکز بر این جنبه ها، راههای نو و سازنده در پیش روی کودکان قرار می دهد تا در سایه آنها بر ناکامی ها فائق آیند و در نهایت با مشارکت کودک می توان بحث منطقی و عقلانی درباره علل شکست به راه انداخت به جای گفتن واژه هایی چون باز هم شکست خوردی! همه چیز خراب شد! دیدی چه کار کردی!

برای کودکان وقت بگذاریم:

تشویق کودکان کار ساده ای نیست، زمانی که آنها کم سن تر هستند برای اینکه اجازه بدهیم کارهایشان را خودشان انجام دهند وقت بیشتری مورد نیاز است، در حالی که ما در مدت زمان بسیار کمتری می توانیم آن را انجام دهیم. اگر ما وقت لازم و صبر و حوصله کافی برای کودکان بگذاریم، هرچه بزرگ تر می شوند، مسلط تر و بهتر و در مدت زمان کمتری می توانند تکلیفی را انجام دهند. دیگر مسئله زمان برای ما حل شده است و تنها تشویق و حمایت کفایت می کند. در هر حال ما نباید به جای کودکان کارهای آنها را انجام دهیم و برای زودتر انجام شدن کاری توانایی و عزت نفس انجام آن کار را از کودکمان بگیریم. آنها باید احساس مسئولیت را بیاموزند و به مناسب سن و توانایی هایشان در انجام وظایف روزمره تلاش کنند و این وظیفه مهم برعهده ماست.

والدین در کنار تشویق کودکان باید به نیازها، علایق و تمایلات کودک احترام بگذارند و نباید او را به تکالیفی که علاقه ندارد تشویق کنند زیرا در این جا نیازهای کودک نادیده گرفته شده و این ما هستیم که می خواهیم به جای او زندگی کنیم ! پس لازم است که به دیدگاههای فرزندانمان در مورد زندگی خودشان احترام بگذاریم، آنها دنیا را به گونه ای که ما می بینیم؛ نمی بینند؛ و البته نباید هم ببینند. هر کودکی موجودی منحصر به فرد است با استعدادها و ویژگی های مخصوص خودش. اگر آنها را تشویق کنیم انسانهایی شوند که می خواهند باشند، خواهیم توانست دنیا را از نگاه آنان ببینیم و به آنان اجازه می دهیم ذوق و استعداد خود را به شکوفایی برسانند پس عزت نفسشان رشد می کند و دنیای ما غنی تر و پربارتر می شود.

تهیه و تنظیم مطلب: شیما صمدیان

مشاور مرکز پایش رشد و تحول آفتاب

 

لیست نظرات

نام شما:   
آدرس ایمیل:  
نظر شما: 
 
 
1 توسط: عزیزی تاریخ: 1392/02/23
بسیار عالی بود - ممنون
2 توسط: بهاره ج تاریخ: 1391/08/17
salam dost daram az in tarigh ba u dar ertebat basham
 
سوال از مشاور
نام و نام خانوادگی شما:  
نشانی الکترونیک:   
متن خود را وارد کنید:
 
آمار و ارقام
مقالات: 183
کاربران: 540
کل بازدیدها:308813

به جدید ترین عضو سایت Avin خوش آمد میگوییم.